عارف خضراب لیراوی

امپراتوری هخامنشی (330-550 پیش از میلاد) از سپاهی نخبه متشکل از پیاده نظامی قدرتمند و بسیار مؤثر و کارا برخوردار بود که به این امپراتوری کمک کرد بسیاری از نقاط شناخته شده جهان را به تسخیر خود درآورد. این نیروها به عنوان محافظان (گارد) سلطنتی هم خدمت می کردند. تصاویر زیبایی از سپاه جاویدان بر دیوارهای شهر شوش، پایتخت آن دوران ایران نقش بسته است اما متأسفانه اسناد و مدارک تاریخی موجود درباره آنان تنها از دشمنان پارس ها به دست آمده و درواقع منابع بی طرفانه ای وجود ندارد.   نویسنده: کلی سیزپانسکی، کارشناس تاریخ آسیا در رأس وقایع نگارهایی که درباره سپاه جاویدان صحبت کرده اند هرودوت مورخ یونانی ( 484 -  425 پیش از میلاد) قرار دارد. در حقیقت او منبع نام «سپاه جاویدان» است که ممکن است آن را غلط ترجمه کرده باشد. بسیاری از محققان بر این باورند که نام پارسی واقعی این محافظان سلطنتی، اِینوساییا (anusiya) به معنی مصاحب و همنشین بوده و اَنوزا (anausa) یا نامیرا (non-dying) که هرودوت به آن اشاره کرده نبوده است. هرودوت همچنین می گوید که لشکر جاویدان، همیشه لشکری دقیقاً 10 هزار نفری بودند. اگر یک عضو سپاه جاویدان کشته، بیمار و یا زخمی می شد، یک نیروی ذخیره بلافاصله فراخوانده می شد تا جایش را پر کند. همین موضوع تصویری از جاویدان بودن آنها به ما می دهد. هیچ منبع مستقلی در دست نیست که دقت اطلاعات هرودوت را تأیید کند اما هرچه که هست نام این سپاه زبده به صورت «ده هزار جاویدان» تا به امروز باقی مانده است. نیروهای سپاه جاویدان با نیزه کوتاه، تیر و کمان و شمشیر مسلح بودند. آنها زرهی به شکل فلس ماهی می پوشیدند که با لباسی بلند یا به اصطلاح ردا پوشانده می شد. همچنین یک نوع پوشش سر داشتند که ا عارف خضراب لیراوی...

کشف آتش، یا دقیق تر بگوییم استفاده کنترل شده از آتش به خاطر ضرورتی که داشته، یکی از اولین اکتشافات بشر به شمار می رود. اهدافی که آتش برای آنها مورد استفاده قرار می گرفته متعدد بوده است. آتش برای اضافه کردن به نور و گرما، طبخ گیاهان و حیوانات، پاک کردن جنگل ها از درخت به منظور کاشت گیاهان، ساخت ابزارهای سنگی، دور نگهداشتن جانوران درنده و سوزاندن خاک رس برای ساخت اشیای سرامیکی مورد استفاده قرار می گرفته است. بی شک در استفاده از آتش اهداف اجتماعی نیز وجود داشته است شامل: به عنوان مکان های گردهمایی، برای علامت به کسانی که دور از اردوگاه بودند و به عنوان فضاهایی برای فعالیت های خاص.   مراحل استفاده از آتش به وسیله اجداد ما لازمه کنترل آتش به احتمال زیاد توانایی برای تصور و فهم خود مفهوم آتش بوده است. این توانایی در شامپانزه ها تشخیص داده شده است. شامپانزه ها میمون های بزرگی اند و به این معروف اند که غذاهای پخته را ترجیح می دهند. بنابراین اولین آزمایش آتش از سوی بشر نباید با شگفتی فوق العاده ای برایش همراه بوده باشد. دانشمندی به نام گالت (Gowlett) این طرح کلی را در زمینه روند استفاده از آتش ترسیم کرده است: استفاده فرصت طلبانه از آتش ناشی از حوادث طبیعی (رعد و برق، برخورد شهاب سنگ و غیره)؛ محافظت محدود از آتش روشن شده به واسطه حوادث طبیعی، استفاده از مدفوع جانوران و یا دیگر مواد آهسته سوز برای حفظ آتش در فصول مرطوب یا سرد و افروخته کردن آتش. گالت در زمینه توسعه استفاده از آتش نیز حدس می زند چنین روندی طی شده باشد: استفاده از حوادث آتش سوزی طبیعی به عنوان فرصت هایی برای جست وجوی منابع غذایی در یک منطقه، ایجاد آتش های اجاق های خانگی یا مربوط به فعالیت های دسته جمعی و در نهایت است عارف خضراب لیراوی...